TERUG

Straatpraat: Wijkagent Linda de Jong

Been en blauw
De wijkagent van postcode 1214, Linda de Jong (1974), ontvangt mij op het Hoofdbureau in Hilversum.  Ze is een tijdje uit de running geweest, doordat ze vorig jaar tijdens een dienst op een bouwterrein in een kuil stapte, waardoor ze haar kniebanden scheurde. Sinds enige tijd doet ze weer bureauwerk in haar fraaie burgerkloffie, maar gaat gauw weer helemaal blauw werken.

Van laag tot hoog
Na de aanmelding en selectieprocedure bij de Politie Gooi- en Vechtstreek  ging ze in 1996 met ‘een hele Gooise klas’ naar de Politieopleiding in Amsterdam. Ze deed eerst twee jaar lang de (ongewapende) surveillanceopleiding, daarna de (gewapende) anderhalf jaar durende agentenopleiding, “een soort vervolgopleiding deel 1 en 2.” Vandaaruit ging ze vijf jaar aan de slag bij de recherche in Hilversum en deed daarna twee jaar ‘de incidentenafhandeling’, ook wel surveillancedienst of noodhulp geheten: in de surveillancewagen de straat op. Hierna belandde Linda tijdelijk op het AZC bij Crailoo, “wat heel inspirerend werk was, een dorp en een wereld op zich.” Maar na al deze ervaringen had ze inmiddels haar politionele zinnen gezet op de functie van wijkagent. Dat werd ze in Utrecht-West: vijf dorpen, waar onder meer Maarssen en Mijdrecht toe behoorden. Maar na vijf jaar was ze toe aan een nieuwe uitdaging. Toen de gelegenheid zich voordeed, werd ze wijkagent van ons Bloemenkwartier, op 1 juni 2017.

Van hoog tot laag
Onze Landelijke Politie is verdeeld in drie hoofdsegmenten: Noord, Midden, Zuid, met twaalf regio’s. Onze regio ‘Midden’ wordt gedeeld met onder meer met Utrecht en Flevoland. Gooi- en Vechtstreek wordt verdeeld in ‘Noord’ -waaronder Naarden, Weesp en Huizen- en ‘Zuid’, waaronder Hilversum, Wijdemeren en Loosdrecht. Midden-Nederland vormt voor de politie een enorm gebied, van Veenendaal tot Urk. Een nadeel van de ingrijpende reorganisatie is dat door de schaalvergroting er meer afstand is gekomen, ook letterlijk: tussen de plaatsen waar de politie actief moet zijn en tussen de politie en de burgers, al wordt er flink gewerkt om dat laatste weer te verkleinen, bijvoorbeeld door het opzetten van steunpunten in de wijk.

Onder de mensen
De Gijsbrecht valt onder drie wijkagenten: die van postcode 1213, 1214 en 1215. De wijk van Linda omvat het gebied van de Koningsstraat tot de hei; en van de Bosdrift tot de Eikbosserweg. Veel mensen denken bij het begrip ‘wijkagent’ aan een dikke diender die op zijn dienstfiets door de wijk hobbelt. Dat is in werkelijkheid gans anders.
Linda legt uit: een wijkagent werkt in een ‘cluster’ van zo’n vijftien man/vrouw, die gefocust zijn op hun buurt. Maar in dringende gevallen kunnen zij natuurlijk naar elders worden geroepen. Linda is niet alleen het aanspreekpunt voor buurtburgers, maar is ook degene die binnen haar cluster ‘het overzicht behoudt’: wat speelt er in de wijk en wat heeft prioriteit? Dat kan gaan –los van de ‘gewone’ politietaken (misdrijven en incidenten)-  om de meest uiteenlopende zaken, van poep op de stoep tot inbraken en erger. In het team bestaat enige specialisatie, zoals voor jeugd, ouderen, dieren.  De wijkagent werkt vanuit het Hoofdbureau, alwaar  met collega’s de dagrapportages  worden opgesteld en besproken: wat is er gaande in de wijk(en), wat heeft heden aandacht nodig en wie gaat wat doen? Zo wordt vanuit ‘de Lelie’ samengewerkt met de wijkverpleging, Versa, de gemeente, woningbouwverenigingen, winkeliers en burgers. Linda draagt ook als wijkagent altijd een uniform, al zijn er soms situaties waarbij ’in burger’ handiger is. Bij veel zaken  heeft de gemeente een hele grote rol, maar een wijkagent heeft vooral een verbindende functie.

Van (geen) wijken
Het Bloemenkwartier noemt zij ‘een levendige, dynamische en vooral gezellige volksbuurt’, waar zij graag werkt. Het is een heel diverse wijk, met winkels, bedrijfjes, een daklozenopvang en zo meer, maar vooral een vriendelijke bevolking. Enerzijds neemt het aantal inbraken gestaag af, anderzijds merkt ze wel dat, naast een groeiende schulden- en verslavingsproblematiek,  vooral de ouder wordende burgers stilaan vereenzamen. Omdat Linda  vaak achter de voordeur komt, weet ze dat naarmate mensen ouder worden, de problemen op talrijke gebieden groter worden, terwijl veel ouderen zich schamen om hulp te vragen. Dat kan wel eens leiden tot verontrustende situaties, zoals vervuiling en zelfs suïcide. “De burger is wel onze voornaamste informatiebron, maar soms ook de voornaamste bron  van onze zorg. Zo is ons werk.”

Blauw op (onze) straat
We focussen tenslotte op de Gijsbrecht zelve. Daarover is Linda zeer te spreken: “Het is een prettige, gemoedelijke, zelfredzame straat, waar de mensen elkaar aanspreken en in de gaten houden, op een gunstige manier, zowel bij winkeliers als bewoners: ‘ons kent ons’. Als er bijvoorbeeld een winkeldief wordt gesignaleerd, seinen de winkeliers elkaar in en houden de potentiële boef zo goed in de smiezen dat die preventief afdruipt, haha.” Voor de politie is de Gijsbrecht een betrekkelijk rustig gebied, ook omdat er meer onderlinge cohesie is dan in het centrum bijvoorbeeld. Dat U Linda – los van haar knieblessure- wellicht nog niet zo vaak heeft waargenomen, is derhalve te beschouwen als  een gunstig teken!

Mens tot mens
Linda werkt vier keer 9 uur in de week, inclusief nacht- en weekenddiensten. Wat het werk voor haar zo aantrekkelijk maakt, is “dat je daadwerkelijk wat voor de mensen kan betekenen. Je kan het verschil maken.” Natuurlijk zijn de onregelmatige diensten het minst aantrekkelijke aspect van het werk, met name ook op feestdagen. Zo heeft ze nog maar één keer Koningsdag met haar beide kinderen kunnen vieren…

(Moord en) Brand
Uiteraard valt er een boek te schrijven over wat ze in haar werk heeft beleefd, maar dit incident was wel een heftige: toen ze een nachtdienst er bijna op had zitten, kwam er een melding binnen dat er bij een bejaardenflat aan onze Markt, ‘rook uit een ventilatiegat komt’: met een collega was ze als eerste ter plaatse. Het werd een hevige, uitslaande brand. Met velen was ze uren in touw om de kwetsbare ouderen te evacueren. Ze had er een volledige extra dienst op zitten, toen ze eindelijk bekaf om vier uur ’s middags naar huis kon.

De Politie? Petje af voor je beste vriend(in)!

straatpraat, frans kwantes

Frans Kwantes,
10 april 2019.

Wijkagent linda de jong, linda de jong, Gijsbrecht van Amstelstraat

Linda de Jong